پارک ملی خجیر
منطقه ایی است با کوههای کم ارتفاع و تپه ماهوری با دامنه ارتفاع ۱۳۰۰ تا ۲۱۰۰ متر که رود جاجرود در آن جاری است و دمای متوسط آن ۱۱ درجه سانتی گراد و بارندگی متوسط سالیانه آن ۳۰۰ میلیمتر می باشد. اقلیم آن نیمه خشک و معتدل و تنوع زیستی پارک، از ویژگی های اصلی آن به شمار می روند.
راههای دسترسی:
مسیر اول: تهران ـ انتهای اتوبان بابایی ـ پارک ملی خجیر
مسیر دوم : تهران - ابتدای جاده هراز - پارک ملی خجیر
برای بازدید از پارک ملی خجیر نیاز به اخذ مجوز از سازمان حفاظت از محیط زیست است که با ید با هماهنگی قبلی تهیه شود.
بعد از گذر از درب ورودی و ایست بازرسی پس از طی ۱۳ کیلومتر در سمت راست درب ورودی به قسمتی از پارک را می بینید که به باغ شاه ( اسم امروزی با کمی تغییر، باغ شاد) معروف است از اینجا به بعد جاده به مسافت تقریبی ۲ کیلومتر جاده خاکی است و در انتها باید ماشین را پارک کنید و در پارک به پیاده روی بپردازید.
اما خود پارک ملی:
این صحنه من را بیشتر یاد مستند های حیا ت وحشی که در دشت های آفریقا تهیه شده می اندازد.
بدون شرح
گله ایی از قوچ و میش
توضیح بالا
تکه ایی از شاخ قوچ (بز کوهی) و آن یکی هم یکی از خار های تشی است که اکثرا آن را به عنوان خار پشت می شناسند که اینگونه نیست. تشی بزرگترین جونده ی ایران است که تمام بدنش پوشیده از خارهای بلند است و برعکس آنچه خیلی ها فکر می کنند نمی تواند خارهای خود را پرتاب کند. تشی در هنگام احساس خطر خارهای خود را سیخ می کند تا قیافه ترسناکی پیدا کند و با تکان دادن تیغ های خود ایجاد صدا می کند، گاهی هم در حین فرار به طور ناگهانی توقف می کند که در این حالت خارهای شل از بدن حیوان جدا می شوند. در ضمن تشی جزو شکارهای پلنگ است.
دریاچه سد مخزنی ماملو در پارک ملی خجیر (در کنار دریاچه پرندگان مهاجر و اردک های وحشی رامی توان دید)
بدون شرح
